ایران

رژیم های خود نابودساز

رژیم‌های خودنابودساز

مهدی مهدوی آزاد جمهوری اسلامی را یک رژيم خودنابود ساز می‌داند. به گفته او جمهوری اسلامی مانند قطاری شده است که با سرعت دارد حرکت می‌کند و تمام مسافران این قطار می‌دانند که این قطار به دره خواهد افتاد. ولی به دلایل مختلف هیچکدام نمی‌توانند جلوی آنرا بگیرند.

با وجود این او معتقد نیست که کار جمهوری اسلامی خیلی سریع به پایان برسد و می‌گوید:

«این حکومت از جمله حکومت‌های مستقر است. این نوع حکومت‌ها ساختار ضد شورش دارند، مجلس و قانون دارند، بر کشور مسلط هستند و طیف بزرگی از راه‌حل‌ها در مقابل آنها هست. با این حال مجموع شرایط ایدئولوژیک، سیاسی و اجتماعی هیچ شانسی برای خروج از بن‌بست برای جمهوری اسلامی باقی نگذاشته است. جمهوری اسلامی یا باید در افق یک سال آینده سطح تنش را افزایش دهد، مثل ماجرای زدن پهپاد، حمله به کشتی‌ها در خلیج فارس تا به بهانه افزایش سطح بحران بتواند از جهان غرب امیتازی بگیرد، یا به یک نوع آشتی با دنیا و مردم برسد. یعنی همان پیشنهادی که حسن روحانی دو هفته پیش درباره‌اش صحبت کرد و گفت باید برای آن رفراندم بگذاریم. اما در افق یک سال آینده نشانه‌ای از تفوق گرایش مسالمت‌آمیز به چشم نمی‌خورد.

اعتراضات معیشتی می‌تواند مستقرترین حکومت‌ها را به زیر بکشد

مهدی مهدوی‌آزاد معتقد است که شورش، تظاهرات و اعتراض حتی اگر اکثریت مردم را دربرگیرد، به خودی خود منجر به سقوط حکومت نمی‌شود. او می‌گوید: «ما با یک حکومت مستقر مانند سوریه روبرو هستیم. فقط کافی است که ساختمان‌های مرکزی قدرت مانند مجلس و رهبری و ریاست جمهوری بتواند از خود حفاظت کند، حتی اگر تمام کشور در دست معترضان باشد، باز آن حکومت از نظر قانونی و حقوق بین‌الملل مستقر محسوب می‌شود. آن چیزی که باعث تغییر می‌شود، جمع شدن اعتراضات، هدفمند شدن آنها پیدا کردن رهبری و پیدا کردن یک گفتمان مشخص با هدف گرفتن یک امتیاز مشخص است. این خواست می‌تواند تغییر حاکمیت باشد، رفراندم باشد، سرنگونی باشد. مادام که اعتراضات در ایران چنین شکلی پیدا نکرده یعنی معترضان یک خواست مشخص ندارند و صداها روی هم جمع نشده‌‌اند، به تغییرات وسیع در ایران منجر نخواهد شد.

اما یک نکته در مورد اعتراضات معیشتی بسیار مهم است؛ پیامد این اعتراضات غیرقابل پیش‌بینی هستند. سودان یک نمونه قابل توجه است. اعتراض‌ها به افزایش قیمت نان ظرف چند هفته به برکناری عمرالبشیر منجر شد. اعتراضات معیشتی می‌تواند به سرعت نو گسترش پیدا کنند و حتی مستقرترین حکومت‌ها را به زیر بکشد. در این نوع از اعتراض‌ها ممکن است همه معادلات به سرعت بهم بریزند.»

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

Translate »
بستن
بستن